Jubileumboek BVV Borne

On 16 augustus 2012

van praag boekIn het kader van het honderdjarig bestaan van voetbalvereniging BVV Borne schreef Ferry de Goeijen, samen met twee bevriende clubleden, een jubileumboek. ‘Waar de witte huizen staan’, vernoemd naar de eerste regel uit het clublied, vond gretig aftrek. De oplage van 400 stuks was binnen enkele dagen uitverkocht. KNVB-voorzitter Michael van Praag (foto) nam een exemplaar in ontvangst op de officiële receptie en was, net als alle anderen, onder de indruk van het eindresultaat. Daarnaast pronkt het boek inmiddels in de verzamelcollectie van VI-hoofdredacteur Johan Derksen. Een resultaat geboekt uit onvoorwaardelijke clubliefde, een boek om trots op te zijn.

Lees hieronder de inleiding van het boek.

 

Een liefdesode aan onze club

Het idee in het voorjaar van 2011 oogde heel overzichtelijk. De historie was grotendeels al aanwezig, moest alleen herschreven en deels aangevuld worden. Daaromheen zouden we losse verhalen schrijven, die een specifiek onderwerp of persoon moesten doorgronden. Vervolgens de statistieken en feiten invoegen, en klaar is kees. Een harde balkenplanning was in een mum van tijd gemaakt en alles leek, voordat er überhaupt nog maar een woord op papier was gezet, in kannen en kruiken. Dat klusje zouden wij wel even klaren..
Zo gezegd, niet zo gedaan. De route naar de totstandkoming bracht ons over kronkelweggetjes, geen gebaande paden. Bakken vol foto’s, oude krantenknipsels en vergeelde brieven werden opgescharreld op zolders, uit weggestopte kasten, in het archief van De Twentsche Courant Tubantia en in de kelder van de gemeente. Foto’s, duizenden in totaal, werden constant geschrapt, verschoven of vervangen. En de redactievergaderingen waren bijzonder. Soms chaotisch, maar altijd efficiënt. Ze begonnen met koffie, eindigden steevast met beugels Krombacher en transformeerden van strak geplande vergaderingen in anekdoteavonden. Vol enthousiasme dwaalden we telkens af en voegden we iedere keer iets toe. Het had grote gevolgen voor de grootte. 90 pagina’s werden 100 pagina’s, 100 pagina’s werden 120 pagina’s, 120 pagina’s werden uiteindelijk 140 pagina’s, onder lijdzaam toezien van Jan Groenhuijzen, die de financiën bewaakte en de kosten met de maand verder zag oplopen. De deadline werd behaald, maar letterlijk bij het scheiden van de markt. November werd december, december werd januari, januari werd februari en nu ligt het er. Net op tijd. Deze liefdesode aan onze club.
Het kwam dus niet tot stand met een beetje achterover leunen, herschrijven en verzamelen van informatie. Meerdere keren stonden we verbaasd te kijken van nieuwe wetenswaardigheden. Voorbeelden zijn er legio, maar onderwerpen als de illegaal meespelende Willy Engelsman, de gefusilleerde Cornelis Brasser en details in de voetbalhistorie werden tot in de puntjes uitgediept door Frank Huigen, die door ons inmiddels gebombardeerd is tot BVV Borne-historicus. Huize Huigen werd immers omgetoverd tot een volwaardig BVV Borne-museum, voor de duur van maanden. Job Duim kreeg de loodzware opdracht toebedeeld de inhoud van een BVV Borne-waardig jasje te voorzien. En zo’n boek ontwerpen valt niet mee, kan ik u verzekeren. Vooral wanneer medesamenstellers elke week weer nieuwe ideeën opperen en telkens om aanpassingen schreeuwen. Met de variatie aan verhalen, allemaal totaal verschillend van lengte, was het bovendien passen en meten, maar Job leverde puik werk. Ondergetekende deed de huisbezoekjes bij de geïnterviewden, ontving met open armen een mitrailleurgeschut aan memoires en schreef en herschreef zich de blaren op de vingertoppen. De prijs die wij betaalden? Zweet, pijn en een onmetelijke druk op ons sociale leven. Soms tot diep in de nacht doorwerken en de wederhelft in haar eentje het favoriete televisieprogramma laten kijken. Maar het was het allemaal waard, we zijn trots op het resultaat.
De leidraad was duidelijk. Alles moest een direct verband met het eerste elftal of het bestuur hebben. De reden? Omdat we in elk ander geval een boek ter dikte van een stoeptegel hadden moeten uitgeven. En daar was Groenhuijzen, de bewaker van de Geelzwarte portemonnee, vast niet mee akkoord gegaan. Een boek, zoals dat nu voor u ligt en in deze kwaliteit, is normaal gesproken alleen voor de grotere goden in de voetbalwereld weggelegd, maar dankzij de inventiviteit van onze sponsorcommissie werd het financieel haalbaar. Zelfs bij veertig pagina’s meer dan gepland.
Terugblikkend hebben wij ons een jaar lang in een achtbaan van emoties begeven. Niet van eigen emoties, maar die van anderen. BVV Borne kent veel markante persoonlijkheden, die de club allen een gezicht hebben gegeven, met ieder een eigen verhaal. Clubliefde kent onmetelijk diepe gronden, vooral bij een ijzersterk vervlochten vereniging als BVV Borne. Neem Jan Wanders. Na vervlogen tijden schoten de tranen opnieuw in de ogen als gevolg van een verloren beslissingswedstrijd. Hij was destijds trainer. En ook al is het decennia geleden, Wanders had er onlangs nog een slapeloze nacht van.
Een tijdsplanning per interview heeft daarom ook geen zin. Bennie en Bert Bosman, Henk Kremer, Jan Efdé, Gerrit Runhart, Willian Swienink en de klussengroep; allemaal stroomden ze ongeremd leeg met persoonlijke herinneringen, uren lang, non-stop. Dieptepunten die wij persoonlijk niet eens hebben meegemaakt, voelden voor ons plots aan als een tragedie. De topjaren in de eerste klasse, toen wij nog niet eens het levenslicht hadden gezien, vervulden onze harten met vreugde. Het was alsof we er zelf getuige van zijn geweest. Honderd jaar BVV Borne, wij als clubmensen voelen het als een voorrecht “Waar de witte huizen staan” gerealiseerd te hebben.

Ferry de Goeijen, ook namens Frank Huigen en Job Duim

Comments are closed.